آمده ام تا بار دیگر سلام بگویم به عابران کوچه های پر مه

                           سلامی به بلندای عشق و به زیبائی بهار …

 سلامي خوش ، به دوستان عزيزم                          

به همراهان خوب و نازنينم

تشكر ، صفا دادید ، حضور سبزتون به كلبه مه

• به آسمان كه مي نگرم
• لبخندي به پهناي آفتابم
• همان چهره ي تكيده ام مي شود
• و خزان چشمانم را بهاري سبز در بر مي گيرد .
• اين روزها آسمان را دوست تر دارم.
• خداي مهر اين آسمان مهربان را از من مگير كه در اين ايام
• تنها دل خوشي ام همين است
• كه تو نيز زير سقف آسمان من گام بر ميداري و نفس ميكشي .
• آه كه چه دلخوشم
• به اين بهانه ي ساده ي خوشبختي ام .
• همين آرام جانم بس ! 

و دیدم واژه آشنا

 دلم می‌گیرد می‌بینم حق با آسمان است که می‌گرید، ناله می‌کند، می‌غرد و می‌سوزد. خوشا به حالش. چقدر دوست داشتنی و زیبا احساس خود را می‌گوید.

 گاهی صاف و زلال چون آینه و آن گوشه‌اش یک خورشید مهربان یا یک ماه قشنگ که گرما و نورشان هم صداقت دارد.

 و زمانی هم سیاه و ابری و دم کرده و عصبانی و بغضی که گویی هرگز باز نخواهد شد و از پس این همه سیاهی نه ماه دیده می شود و نه خورشید

و ناگهان هق هق گریه آسمان و ریزش باران.

چقدر این صدا برایم آشناست. صدای هق‌هق گریه آسمان را می‌گویم، صدای بارش باران را. بارها آن را از اعماق وجودم شنیده‌ام. صدایی است که رنگ تنهایی دارد.

گوش کن! دوباره در دور دست‌ها آسمان نالید. شاید در جایی دیگر از این شب تاریک بی ستاره، عاشق دلشکسته‌ای غریب تر از من به آسمان چشم دوخته و باران با او هم‌آوا شده و هم‌قدم اشک‌هایش شده است.

البته در شب هم ستاره ها بيدارند

                  اما نهفته اند در آسمان ابري

 حق با آسمان است. باید گریست. باید بارید. باید فریاد برآورد. باید بغض را شکست. باید چون صاعقه سوخت و بر زمین خورد. 

 حق با آسمان است

 تو سهم من از قانون بی چون و چرای تقدیر هستی 

تا بهانه ای برای سلامی … بدرود